Eerste Hulp bij Feministes

RoSa. Documentatiecentrum en Archief voor Gelijke Kansen, Feminisme en Vrouwenstudies.

"Het feminisme is niet meer nodig. Vrouwen hebben nu dezelfde  rechten als mannen. Ik wil mezelf geen feminist noemen".

Feministen, dat zijn allemaal van die krijsende mannenhatende potten, zeg je?
No way. Je helpt je imago echt niet om zeep als je jezelf feminist noemt. 

Feministen, jaja ook mannen, vechten vandaag tegen een samenleving van twee maten en twee gewichten.  Het gaat al lang niet meer om een strijd tussen mannen en vrouwen. Feministen m/v willen een leven zonder machtsverschillen of ongelijkheid.
Feminisme opent je ogen voor rechtvaardigheid.

En het is waar dat feministen al heel wat uit de brand gesleept hebben. Hun successen zijn indrukwekkend als je ziet van hoever we komen. In een paar generaties tijd gingen we van “wat een onvoorstelbaar idee!” naar “dat is toch maar normaal?” 

Vrouwen kunnen verder studeren (1880), geld verdienen (1900), volksvertegenwoordiger zijn (1929), stemmen (1948), hun job houden als ze trouwen (1969), kinderen opvoeden (1974), vrij over hun goederen beschikken (1976), gelijk aan mannen bevonden worden (1994). Nu is alles dus dik in orde.

De nieuwe man zit niet meer te wachten tot vrouwlief zijn pantoffels en pijp komt aandragen. Hij hanteert al eens de stofzuiger en doet de kleine een verse pamper aan. Toch is het feminisme in de praktijk niet echt doorgedrongen tot het gezin. Gemiddeld 8 uren of een hele werkdag per week is zij méér bezig met de was en de plas dan hij, zelfs in gezinnen waar hij geen job heeft. Daarbij doet zij dezelfde job voor minstens 15 % minder loon. Dat mag al sinds 1957 niet meer. Zij ‘kiest’ voor deeltijds werk voor de kids, wat niet goed is voor haar carrière en pensioen. Het maakt haar extra kwetsbaar als de relatie op de klippen loopt. Dat moet dan maar, zeker? Neen, dat moet niet.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over het verdoken seksisme in de politiek, in media en reclame of over gender – discriminatie in de sport. Om maar te zwijgen over het glazen plafond in bedrijven, waar ambitieuze vrouwen tegenaan botsen. Women rule? Het topmanagement is nog altijd een mannenclubje.

Vrouwenstrijd niet meer nodig? Eén op vier vrouwen is ooit in haar leven al eens onzacht in aanraking gekomen met de wapperende handjes van haar droomprins. En toch is partnergeweld pas vanaf 1998 een strafbaar misdrijf in België. Het heeft moeten duren tot januari 2003 voor de rechter kan beslissen dat zij mag thuisblijven terwijl de geweldenaar de stulp moet verlaten. En toch zitten de vluchthuizen meer dan ooit overvol. Tussen droom en daad gaapt blijkbaar een reuzenkloof.

En dat is alleen nog maar in het vrije, rijke Westen. Iets verder van huis worden vrouwen opgesloten, verkocht, besneden, verkracht, uitgebuit. Ondanks geavanceerde medische kennis sterven ze massaal in het kraambed, aan aids, …

Wake up, girls ! Het is hoog tijd om weer eens keinijdig te worden.

lik op stuk!