Eerste Hulp bij Feministes
|
|
||||||||||||||||
 |
|
||
 |
"Onruststokers, die feministen: laat ons liever
gewoon doen, dan komt alles vanzelf wel in orde." Tja, je kan nu eenmaal geen omelet bakken zonder eieren te breken. Een cliché? Niet als je bedenkt waar we vandaan komen. Nog niet eens zo heel lang geleden mocht een onderwijzeres niet gehuwd zijn: eens getrouwd, werd ze verwezen naar de huiselijke haard. Tot 1976 had de gehuwde vrouw overigens geen enkele inspraak in het beheer van de gemeenschappelijke huwelijksgoederen. Mannen konden, simpel gezegd, het huis verkwanselen zonder medeweten van hun echtgenote. Van gemengd onderwijs was in de meeste scholen geen sprake, spreken over voorbehoedsmiddelen een bijna niet te vergeven zonde. En zo kan er nog wel een tijdje worden doorgegaan. Geef toe, werd het niet hoog tijd dat daar iets aan veranderde? |
||
| Na
jaren van ‘gewoon doen’ hadden de feministes uit de jaren zeventig er genoeg
van. Ze besloten hun stem te verheffen, leven in de brouwerij te brengen en de hele
samenleving met een ferme trap onder de spreekwoordelijke kont wakker te schudden. En
niet
zonder resultaat: overloop het bovenstaande lijstje nog eens en vergelijk het met het
leven nu. Een heel verschil niet?
Maar genoeg over het verleden, terug naar het heden. Noem jij jezelf een feminist? Veel kans dat je op deze vraag negatief geantwoord hebt. Veel kans ook dat er nu allerlei clichébeelden door je hoofd flitsen: vrouwen in tuinbroeken, verzameld achter het spandoek ‘weg met mannen’, of allesverslindende carrièrevrouwen op hun verschroeiende weg naar de top. Opnieuw dus, laten we de vraag anders formuleren. Ben je gewonnen voor gelijke kansen voor mannen en vrouwen? Aha, nu liggen de zaken al heel anders. Nochtans vragen we eigenlijk twee keer hetzelfde… Nog afgezien van de terminologie menen velen echter dat de strijd voor gelijke kansen gestreden is. Dream on, niets is minder waar. Oké, wettelijk zijn vele discriminaties opgeheven: daar heeft het feminisme uit de jaren ’70 voor een groot deel toe bijgedragen. Wat nu vooral aan de orde is, is een mentaliteitswijziging, iets wat veel moeilijker en langzamer te verwezenlijken is. Waarom verdienen vrouwen vandaag nog steeds minder dan mannen voor hetzelfde werk? Waarom doen werkgevers nog steeds moeilijk als vaders ouderschapsverlof willen opnemen? Waarom nemen vrouwen, ondanks drukke job en nieuwe mannen, het leeuwendeel van de huishoudelijke arbeid op zich? Waarom maken zoveel vrouwen dezelfde hoogstpersoonlijke keuzes? Als feministen deze vragen niet blijven stellen, wie zal het dan wel doen? Feministen stoken dus inderdaad onrust. Geen losgeslagen ‘onrust om de onrust’ maar een onrust die tot nadenken stemt en aanzet tot maatschappelijke veranderingen die goed zijn voor iedereen. Kijken naar een passerende trein heeft immers geen zin. Je moet in de eerste plaats zorgen dat je er mee op zit.
|
|||
 |
|
||
