Eerste Hulp bij Feministes

RoSa. Documentatiecentrum en Archief voor Gelijke Kansen, Feminisme en Vrouwenstudies.

Ik denk dat ik een feministe ben, mag ik nu nog mijn benen scheren?

Geloof het of niet, maar er is een tijd geweest dat het rondlopen met respectabel vachtje op benen en onder oksels werd gezien als een daad van rebellie tegen het burgerdom. (Nogmaals, we hebben het hier over hippies!)

Feministen uit dit tijd brachten de boodschap loud and clear: wat ze NIET wilden zijn waren brave burgertrutjes, geen 'sois belle et tais-toi' ter meerdere eer en glorie van manlief. Om elke vergissing te voorkomen verwierpen ze alles wat hen zou kunnen verwarren met brave dames: mantelpakjes, make-up, hoge hakken en gladgeschoren benen. 

Ook toen al gold de dictatuur van het imago: wie rookte was een slet, wie een mantelpakje droeg een burgertrut en ongeschoren benen riepen 'vrijgevochten vrouw'.
Al ging het niet alleen om imago. Het protest tegen de miss-verkiezingen bijvoorbeeld was een protest tegen de vrouw als object. Vrouwen wilden vrij zijn op alle gebieden. En dat betekende ook vrij zijn van de schoonheidsnormen opgelegd om mannen te behagen. Vrouwen wilden beoordeeld worden op wie ze waren, niet omwille van hoe ze eruit zagen. En ze wilden zelf de norm bepalen. Het is dankzij deze feministen dat we vandaag rondlopen in een sexy maar ook confortabel bh'tje en niet in een stijf corset. Het zijn de ongeschoren benen die de maatschappij deed nadenken over de absurditeit van sommige schoonheidsnormen.

Over het 'tais-toi'-gedeelte zijn we het nog altijd eens: dat is voorgoed voorbij. Vrouwen laten hun stem horen waar ze kunnen.
En 'sois belle'? Het kan weer. Omdat we er ook onszelf mee behagen. Omdat zo'n vachtje toch niet het van het is. Als feminste vandaag kan je spelen met verschillende vrouwenrollen (dankjewel Madonna!). Vandaag sexy meid, morgen strenge zakenvrouw en straks sporty spice. En in al die looks: feministe.

En toch. We houden allemaal van mooi. Mooie mensen hebben het makkelijker in dit leven. Zowel bij mannen als vrouwen, al geldt dit nog steeds dubbel voor vrouwen. Wat mooi is, is afhankelijk van waar, wanneer en de cultuur waar je toebehoort. Het is dus niet zo onzinnig om af en toe het heersende schoonheidsideaal op zijn kop te zetten. Kwestie van het allemaal een beetje haalbaar te houden. 

Want het zijn ook nu rare tijden. Onze hippie-voorvechtsters vochten tegen de ideale maten van Maryline Monroe en maakten al een statement als ze hun lipstick opborgen. Vandaag moeten we vechten tegen anorexiamodellen, hordes plastische chirurgen en siliconen allerhande. En dit alles, zo houden de media ons -sluw feministisch correct- voor, moeten wij voor onszelf doen, niet om het manvolkje te behagen. Tja. Straks moeten we terug het haar op onze benen laten staan, uit protest. 

Lik op stuk!