Eerste Hulp bij Feministes

RoSa. Documentatiecentrum en Archief voor Gelijke Kansen, Feminisme en Vrouwenstudies.

Alle feministen zijn mannenhaters/potten/dragen tuinbroeken

Geeuw, gaap! Moeten we daar echt nog iets op zeggen? Vooruit dan maar:
Net zoals bij andere groepen gelijkgezinden, zijn ook feministen onderling heel divers. Zowel wat ideeën, seksuele oriëntatie als wat uiterlijk betreft. En gelukkig maar, diversiteit moet er zijn!
Vanwaar dit hardnekkig imago? Veel heeft te maken met de beginjaren van het feminisme. Feministen kregen vooral veel  media-aandacht bij hun controversiële uitspraken. Het zijn dan ook deze uitspraken die het cliché-beeld van de feministe bepaald hebben. Feministes stereotyperen als mannenhaters leverde een pittig stuk op en was makkelijk. Zo gezegd, zo gedaan.

Niet dat feministes altijd zo manvriendelijk zijn. Verre van. Er is heel wat lelijks heen en weer geslingerd in de battle of the sexes. En vaak terecht. Je mag niet vergeten van hoever vrouwen komen. Vandaag kunnen we het ons bijna niet meer voorstellen maar vrouwenstemrecht is er pas sinds 1948, ontslag omwille van een huwelijk of zwangerschap werd pas in 1969 bij wet verboden en reclame op voorbehoedsmiddelen was pas vanaf 1973 toegestaan! (Kijk de tijdslijn er nog maar eens op na!)

Onze (groot)moeders uit de jaren '60 en '70 hadden het niet zo makkelijk. Als feministen zagen ze hoe mannen altijd met het voordeel wegliepen en dat wilden ze luidkeels aanklagen, maar die strijd wilden ze niet noodzakelijk elke avond in bed verder zetten. Lesbische feministen hadden het wat dat betreft dan weer makkelijker om mannen aan te vallen. Zij vonden in de vrouwenbeweging een legitieme manier om de liefde voor vrouwen te uiten. Ze konden er vrijer ademen, even verlost van de drukkende taboesfeer die toen nog rond homoseksualiteit ging. Geen wonder dus dat de bekeringsdrift van sommige zusters nogal groot was. Geen wonder ook, dat tegenbewegingen hun pijlen vooral op deze vrouwen richtten. Antifeminisme en homofobie ging hand en hand en dat kwam tegenstanders goed uit. Het cliché van de mannenhatende pot speelde het feminisme zodanig parten dat sommige heterofeministen zich uitdrukkelijk distantiëerden van hun lesbische zusters, hetgeen een eerste breuk binnen de vrouwensolidariteit veroorzaakte.

Het waren, zo is wel duidelijk andere tijden. Vandaag de dag is het taboe op homoseksualiteit bijlange zo groot niet meer. Integendeel, in sommige kringen is lesbisch zijn een pak hipper dan feministisch zijn. Zo zie je maar, what comes around, goes around. En de mannen dan, haten feministen mannen? Feminisme en allesverterende liefde voor de man in je leven kan gerust hand in hand gaan. Feminisme kant zich niet tegen de individuele man, het kant zich tegen het feit dat mannen in de meeste situaties automatisch het voordeel hebben (een patriarchale maatschappij zoals deze levensvorm ook wel wordt genoemd). Een man mag nog zo'n goede inborst hebben (en voor die weinige exemplaren die dit nog mankeren hebben wij ook iets), al dan niet bewust, op het einde van de dag hebben zij het meestal net iets makkelijker dan wij vrouwen om iets te realiseren in deze maatschappij. En geef toe, dat kan toch beter?

Tot slot nog iets over die tuinbroeken:Vergeef hen, het waren de jaren '70! We hebben het hier over HIPPIES! Al eens gezien hoe mannen er toen uitzagen?? (en zie ook de volgende stelling)

Lik op stuk!