Met deze slogan hadden de Dolle Mina's van Antwerpen hun start niet gemist. Op 4 maart 1970 trokken zij voor het eerst de straat op. Doelwit: een verzekeringskantoor in Antwerpen waar mannen wel en vrouwen niet mochten roken. Gewapend met pamfletten en sigaren trokken zij ten strijde. Ludieke acties, mediagenieke slogans en ironische toon waren het handelsmerk van Dolle Mina:
"Mevrouw, waarom bent u verplicht stiekem op de damestoiletten uw kankerstokje te gaan roken, terwijl uw mannelijke collega's in de burelen de lucht mogen verpesten? 
Misschien wil uw direktie u tegen kanker beschermen en betaalt ze u minder loon om te verhinderen dat u aan uw behoefte zoudt toegeven?
Misschien past uw direktie een taktiek toe op lange termijn om meer promotiekansen voor de vrouw te scheppen door uw mannelijke kollega's eerder naar het graf te sturen?" staat te lezen op de flyer bij de actie. Met op de ommezijde het eisenpakket waar het werkelijk om gaat: gelijke rechten voor mannen en vrouwen, thuis en op de werkvloer.

Dolle Mina werd gesticht naar Nederlands voorbeeld. De naam is gebaseerd op Wilhelmina Drucker, een Nederlandse socialistische feministe van de eerste golf. 

Dolle Mina krijgt veel publiciteit, dankzij mediagenieke campagnes. De eerste acties zijn, naast gelijke loon voor gelijke werk, vooral gericht op gezinsproblemen: betere kinderopvang, meer speelpleinen. De Mina's hebben uiteraard ook heel wat actie gevoerd rond de legalisering van abortus en seksuele voorlichting. Iets wat ze niet altijd in dank werd afgenomen. Na een actie aan de schoolpoort sprak een journalist verontwaardigd over die 'dolle geiten' die 'pilletjes uitdelen aan snotneuzen van twaalf jaar'(1)
Daarnaast voerden ze actie voor meer vrouwen in de politiek, voor een beter juridisch statuut voor de (gehuwde) vrouw, tegen het seksistische vrouwbeeld in de reclame,tegen het schoonheidsideaal...

Dolle Mina was een organisatie met een duidelijke politieke keuze: ze profileert zich als links, zonder in het begin banden te hebben met andere linkse organisaties. Op het einde van de jaren zeventig ging de enige nog actieve kern, die van Gent, op in de Fem-soc-Coördinatie.

flyer 'Vrouwen hebben ook recht op longkanker', organisatiemap Dolle Mina 1970

Voor het eerste werden feministen in de media beschreven als jong, vinnig, hip,... "Neen, men kon op de Dolle Mina's met de beste wil van de wereld niet het etiket van gefrustreerde manwijf plakken." (2)