| De mythe van bh-verbrandingen begint bij een protestactie
van Amerikaanse feministen bij de verkiezing van Miss America '68. Feministes zetten in
die tijd hun boodschap in de verf door wat ze zelf 'zap actions' noemden. Dit waren
mediagenieke, vaak opzettelijke provocerende demonstraties. Aan de deuren van de Miss
America verkiezing kroonden ze een schaap onder het motto 'Lets judge ourselves as
People". Ook aanwezig was een "Freedom trash can" Hierin werd vanalles
gegooid wat symbool stond voor opgelegde schoonheidsnormen: hoge hielen, make-up en
ook, jawel, een bh! Volgens ooggetuigen is er echter geen vuur aan te pas gekomen. In de
berichtgeving rond deze actie werd her en der de link gelegd met het verbranden van de
'draft cards': de oproep tot legerdienst van de dienstweigeraars. Het was immers ook de
tijd van het hippie-protest tegen de Vietnam-oorlog. Het verhaal ging een eigen leven
leiden. Er begonnen op miraculeuze wijze zelfs foto's van te circuleren. Een mythe was
geboren. De zap actions van de Amerikaanse feminsten vonden ook bij
ons gehoor. Of onze moeders hun bh verbrand hebben is weinig waarschijnlijk. Maar net als
in Amerika werd er stevig geprotesteerd tegen schoonheidswedstrijden. Zo zette Dolle Mina
de Miss België verkiezing van 1971 op stelten met een infiltrante. Tijdens de grote
finale, live op televisie, sprong plots één van de finalistes, Danielle Colardin, uit
het rijtje met de uitroep: 'Nee aan de uitbuiting van de vrouw!' Vanuit het publiek
sprongen dolle Mina's op het podium met spandoeken en flyers: 'Wij zijn geen vee'.
|
 Flyer van Dolle
Mina, uit De Standaard 9 mei 1971 |
