Genitale verminking

Mensenrechten
Wat is het?
Waarom gebeurt het nog altijd?  
Verspreiding
Uitbanning
     internationaal
     Europa
     Staten
     België
Hulpverlening
In de RoSa bibliotheek

Mensenrechten

Genitale verminking bij vrouwen werd door toedoen van het cultuurrelativisme jarenlang goedgepraat als een traditie die bijdraagt tot de culturele identiteit van gemeenschappen. Maar cultuur is niet statisch, het is een dynamisch gegeven dat constant evolueert. Individuen en gemeenschappen zijn geen passief product van hun cultuur.

Vanuit die optiek begonnen de vrouwenbeweging en de internationale mensenrechtenorganisaties op te komen tegen genitale verminking van vrouwen Zij brachten de praktijken onder de aandacht in Europa en in Afrika en slaagden erin de kwestie op de internationale agenda te plaatsen, met enig resultaat. Vanaf de jaren 1980 en 1990 werd genitale verminking van vrouwen erkend als een schending van de mensenrechten en opgenomen in meerdere internationale mensenrechtenconventies. Recent publiceerde de Wereldgezondheidsorganisatie een gezamenlijke verklaring van tien internationale organisaties om de praktijk uit te bannen. Ondertekenaars waren de OHCHR, UNAIDS, UNDP, UNECA, UNESCO, UNFPA, UNHCR, UNICEF, UNIFEM, WHO. Lees Eliminating female genital mutilation. An interagency statement.  in het Engels - pdf (3.4 MB)  of het Frans - pdf (3.2 MB).

naar boven

Wat is het?

Genitale verminking bij vrouwen (GVV) groepeert alle ingrepen die erop gericht zijn om alle of een deel van de externe geslachtsorganen van de vrouw te verwijderen of er andere verwondingen op aan te brengen om culturele of andere redenen zonder medische noodzaak. Die verminkingen worden worden meestal aangebracht bij kleine meisjes en adolescenten tussen 4 en 14 jaar, maar ook op vrouwen die gaan trouwen of na de geboorte van het eerste kind. Alarmerend is de stijging van het aantal baby's dat het slachtoffer wordt.

De Wereldgezondheidsorganisatie noemt vier types GVV:

• clitoridectomie : excisie van het preputium of kapje van de clitoris, met of zonder het verwijderen van delen van of de gehele clitoris 

• excisie: wegsnijden van de clitoris, met gedeeltelijke of volledige verwijdering van de binnenste schaamlippen; dit is de meest gebruikelijke vorm van verminking

• infibulatie :  excisie van de clitoris en schaamlippen, de twee stompjes van buitenste schaamlippen worden aan elkaar gehecht waarbij de vaginale opening tot een paar millimeter verkleind wordt

• andere verwondingen: prikken, piercen of incisie van de clitoris en/of labia; uitrekken van de clitoris en/of labia; dichtschroeien van clitoris en omringende weefsels; wegschrapen van weefsel rond de vaginale opening (angurya cuts) of snijden in de vagina (gishiri cuts); inbrengen van bijtende substanties of kruiden in de vagina om bloedingen te veroorzaken of om de vagina te vernauwen.

De gevolgen van die praktijken zijn niet te overzien: extreme pijn bij de ingreep, dodelijke bloedingen, diverse infecties, moeilijke seksuele relaties en probleembevallingen, ... en natuurlijk is er ook het levenslange psychische trauma.

Waarom gebeurt het nog altijd ? 

Om de praktijk te kunnen uitbannen moet je eerst begrijpen waarom ze blijft bestaan. Volgens Unicef is het is een diep gewortelde sociale conventie, die heel moeilijk te veranderen is. De Wereldgezondheids-organisatie citeert meerdere redenen:

sociologische

sociale integratie en behoud van de sociale samenhang: de ingreep levert meisjes en hun familie respect van de gemeenschap op en garandeert hun sociale positie 

initiatie van meisjes in het leven als vrouw: vrouwen die niet verminkt zijn, worden niet aanvaard als volwaardige vrouw, kunnen niet deelnemen aan het maatschappelijke leven en vinden geen huwelijkspartner.

identificatie met de culturele erfenis: het is de traditie, een eeuwenoude gewoonte van het volk

psychoseksuele

genitale verminking dient om zin in seks van vrouwen te onderdrukken, om kuisheid en maagdelijkheid voor het huwelijk en de trouw na het huwelijk te garanderen en om het seksuele genot van de man te verhogen. Het wordt verondersteld de gehoorzaamheid en volgzaamheid van de vrouw te versterken

religieuze

zowel moslims, christenen als animisten passen genitale verminking van vrouwen toe. Er is nochtans geen enkele grote godsdienst die de praktijk voorschrijft.  Toch gebruiken veel gemeenschappen religieuze plicht als argument om de verminkingen te rechtvaardigen.

esthetische en hygiënische redenen 

vrouwelijke geslachtsorganen worden als vies en lelijk beschouwd en moeten verwijderd worden. 

besnijdsters verliezen hun inkomen en aanzien als de praktijk uitgebannen wordt.

mythes

bijgeloof en onwetendheid : de ingreep zou de vruchtbaarheid verhogen en kindersterfte verminderen.  Ongeletterde moeders laten hun dochters vaker besnijden dan vrouwen die minimaal middelbaar onderwijs kregen. 

Vrouwelijke genitale verminking is een praktijk die nog altijd wijdverspreid is in grote delen van Afrika. In vele gemeenschappen zijn vrouwen doorgeefluik van tradities en gebruiken die de identiteit van een volk typeren. Die rol maakt het voor hen moeilijk die waarden in vraag te stellen. Bij hun migratie naar Europa, de Verenigde Staten, Australië, Canada en Nieuw-Zeeland brengen die bevolkingsgroepen hun gewoonten mee en ook praktijken zoals genitale verminking van vrouwen. Vele migranten grijpen terug naar traditionele gebruiken om hun eigen identiteit in het buitenland te behouden.

Het besnijden van vrouwen leidt in westerse landen tot een botsing tussen culturen en heftige reacties vanuit de medische, juridische en sociaal-culturele hoek. Industrielanden willen soms de schade beperken door de verminking te laten gebeuren onder verdoving in een ziekenhuis. De Wereldgezondheidsorganisatie is daar absoluut tegen. Medische professionals mogen in geen enkel kader vrouwen verminken. Ook symbolische interventies zijn onaanvaardbaar. Ze blijven een vorm van geweld op basis van gender en staan de uitbanning van de gewoonte in de weg.

naar boven

Meer lezen:

Female Genital Mutilation / A teacher's guide - pdf (4.5 MB)  (2001): Wereldgezondheidsorganisatie

Dossier Seksuele en Reproductieve rechten - pdf  (2008): Vrouwenraad

Aanraders uit de RoSa-bibliotheek: 

• Vrouwelijke genitale verminking nader bekeken: een onderzoek naar de aard, omvang en attitude onder professionals en risicogroep in Amsterdam en Tilburg / Merlijn Kramer(e.a.). - Zoetermeer : Commissie Bestrijding Vrouwelijke Genitale Verminking, 2005. - (RoSa exemplaarnummer FIIIg/0019)

• De stilte doorbroken? : de compexiteit van genitale verminking van  vrouwen / Karin Vermeulen. - Antwerpen : Humanistisch Vrijzinnige  Dienst, 1995. - RoSa exemplaarnummer Ca/0413       

• Mutilée / coll. Khady, Marie-Thérèse Cuny. - [S.l.] : Oh! Éditions,  2005. - RoSa exemplaarnummer S/0449

• Clitoridectomie en het recht op onze eigen sexualiteit / Dolle Mina. - Amsterdam : Dolle Mina, 1977. - RoSa exemplaarnummer Bg/0002

• Ik zeg nee : jongeren getuigen tegen vrouwelijke genitale verminking / Agnes Verhulst. -Utrecht : Pharos; FocalPoint Meisjesbesnijdenis, [2009] : ill..- RoSa exemplaarnummer S/0569
  

• 
  

Verspreiding

Volgens een ruwe schatting zijn op dit moment 100 tot 140 miljoen vrouwen en meisjes wereldwijd het slachtoffer van de praktijk. Jaarlijks worden minstens 2 miljoen meisjes besneden. De meeste slachtoffers leven in Afrika. In minstens 28 Afrikaanse landen wordt de verminking nog uitgevoerd, maar het komt ook voor in Azië en het Midden-Oosten. Lees hierover meer in het Unicef-rapport Female Genital Mutilation/Cutting: A Statistical Exploration - pdf (1.3 MB), New York, 2005.

De omvang van het probleem in Europa kunnen we alleen maar schatten. In Frankrijk variëren de schattingen van 4.500 tot 7.000 meisjes die het risico lopen op verminking, en van 13.000 tot 30.000 genitaal verminkte vrouwen. In Duitsland leven er ongeveer 21.000 verminkte migrantenvrouwen en zijn er ongeveer 5.500 meisjes in de risicogroep. Het Italiaanse ministerie van Binnenlandse Zaken schatte in 1994 dat ongeveer 28.000 vrouwen in Italië het slachtoffer zijn van genitale verminking. In Engeland hebben 86.000 eerste generatie migranten en vluchtelingen vrouwelijke genitale verminking ondergaan. Deze cijfers vinden we bij Els Leye - pdf,

Voor België verwijzen we naar een schatting van Els Leye van 2002 voor een aantal nationaliteiten. Deze cijfers vind je in de tabel hieronder. De tabel toont per land van herkomst het aantal besneden migrantenvrouwen dat in België leeft, en het aantal meisjes dat risico loopt om meegenomen te worden naar het land van herkomst om te worden besneden. De meest betrouwbare schattingen krijgen een (+) ; onbetrouwbare schattingen een (-) en andere schattingen (*).

Uitbanning

De genitale verminking van vrouwen is een discriminerende praktijk die indruist tegen het internationaal recht. Het is een schending van het recht op leven, op gezondheid en fysieke integriteit, het recht op vrije keuze inzake voortplanting. De praktijk overtreedt het recht om niet aan geweld, martelingen, wrede, onmenselijke of onterende behandeling te worden blootgesteld. 

Internationale juridische instrumenten

Op de Internationale Conferentie voor Bevolking en Ontwikkeling (Caïro 1994) wordt mutilatie als middel om de vrouwelijke seksualiteit te onderdrukken expliciet  afgekeurd.

De vierde VN-wereldconferentie voor vrouwen (Peking 1995 ) veroordeelt in haar Actieplatform genitale verminking als geweld tegen vrouwen.  (D.113-a.)

De juridische basis voor het afschaffen van vrouwelijke genitale verminking wordt gevormd door een aantal verdragen :

• Universele Verklaring van de Rechten van de Mens

• Conventie van de Verenigde Naties ter Eliminatie van Alle Vormen van Discrimatie van de Vrouw

• Verklaring van de Verenigde Naties over de Eliminatie van Geweld tegen Vrouwen

• Conventie van de Rechten van het Kind - pdf

• Afrikaans Charter van de Rechten en het Welzijn van het Kind

Europa

Op Europees vlak is er geen specifieke wetgeving tegen genitale verminking van vrouwen. In 2001 heeft het Europees Parlement een Resolutie aangenomen die juridisch niet bindend is maar wel een groot moreel gezag heeft. Die kwam er op initiatief van de Commissie Rechten van de Vrouw en Gelijke Kansen  die in 2001 verslag n° A5-0285/2001 opstelde over vrouwelijke genitale verminking. Dat rapport bevatte de Resolutie die werd aangenomen door het Europees Parlement op 20 september 2001.

De essentie :

Het Europees Parlement verzoekt de lidstaten:

• genitale verminking bij vrouwen als delict aan te merken, ongeacht of de betrokken vrouw hiervoor al dan niet op enigerlei wijze toestemming heeft gegeven en degene te straffen die een ander helpt, ertoe aanzet of raad of steun geeft om dergelijke handelingen aan het lichaam van een (jonge) vrouw of meisje te verrichten;
• elke persoon die zich schuldig heeft gemaakt aan genitale verminking bij vrouwen strafrechtelijk te vervolgen, te berechten en te bestraffen, ook al is het delict buiten hun grenzen gepleegd (extraterritorialiteit van het delict);
• wetgevingsmaatregelen goed te keuren die de rechter of de officier van justitie de mogelijkheid bieden voorzorgsmaatregelen te nemen indien zij kennis hebben van gevallen van vrouwen of meisjes die gevaar lopen te worden verminkt;
• administratieve voorschriften vast te stellen voor gezondheidscentra en medische beroepen, onderwijscentra en maatschappelijk werkers alsook gedragscodes, verordeningen en beroepscodes, opdat de beroepsbeoefenaren op het gebied van de gezondheid, de maatschappelijk werkers, de onderwijzers en leraren en de opvoeders de gevallen aangeven waarvan zij kennis dragen dan wel de risicogevallen waar bescherming noodzakelijk is en bovendien samen met de gezinnen werken aan onderwijs en bewustwording, zonder dat dit leidt tot schending van het  beroepsgeheim;
• vanuit de optiek van de normen voor de bescherming van het kind de dreiging en/of het risico van genitale verminking bij vrouwen te beschouwen als geldige reden voor overheidsoptreden, bijvoorbeeld toezicht op het kind door de overheid, opschorting van sociale steun of andere maatregelen;
• een preventieve strategie inzake sociale actie uit te stippelen die is gericht op de bescherming van de minderjarigen en de immigrantengemeenschappen niet stigmatiseert, en wel via overheidsprogramma's en sociale dienstverlening teneinde deze praktijken te voorkomen (scholing, onderwijs en bewustmaking van de risicogemeenschappen en de concrete gevallen) en de slachtoffers bij te staan (psychologische en medische hulp, indien mogelijk ook een kosteloze reconstructieve medische behandeling);
• bij de verstrekking van visa via de consulaten van de Europese landen nauwkeurige informatie te verspreiden die begrijpelijk is voor een bevolking die kan lezen noch schrijven; de informatie over het waarom van het wettelijk verbod moet ook bij aankomst in het gastland door de immigratiedienst worden verstrekt, opdat de gezinnen begrijpen dat het verbod op de traditionele handeling geenszins is bedoeld als een daad van culturele agressie, maar een wettelijke bescherming voor vrouwen en meisjes betekent; de gezinnen moeten worden geïnformeerd over de strafrechtelijke gevolgen, waarbij gevangenisstraf mogelijk is wanneer verminking wordt vastgesteld;
• leidraden en richtsnoeren op te stellen voor de beroepsbeoefenaren op het gebied van de gezondheid , opvoeders en maatschappelijk werkers om de vaders en moeders op respectvolle wijze en zo nodig met behulp van een tolk te informeren en voor te lichten over de enorme gevaren van genitale verminking bij vrouwen en over het feit dat dergelijke praktijken in de landen van de Europese Unie als een delict worden beschouwd;
• cursussen op het gebied van seksuele voorlichting te organiseren voor scholen en doelgroepen om deze te informeren over de gevolgen van genitale verminking bij vrouwen;
• mee te werken aan de activiteiten van netwerken en NGO's die zich in nauw contact met de gezinnen en gemeenschappen inzetten voor scholing, bewustwording en bemiddeling op het gebied van genitale verminking bij vrouwen en deze activiteiten te financieren.

Staten

Oostenrijk, België, Denemarken, Engeland, Italië, Oostenrijk, Spanje en Zweden hebben specifieke strafwetten opgesteld. In andere landen is genitale verminking strafbaar onder de algemene strafwet. Tot nu toe kwam het alleen in Frankrijk tot rechtszaken (een dertigtal). Om de wetgeving efficiënt te kunnen toepassen moeten we (risico)gevallen onder de migrantenpopulatie kunnen identificeren en afdoende bewijs vinden om een geval voor de rechtbank te brengen. Gebrekkige kennis van de wetgeving rond genitale verminking bij politie, leraren en medisch personeel maakt de toepassing van de wet moeilijk, en al die mensen hebben hun eigen attitude tegenover tradities van migranten.

België

Tot aan de wet van 28 november 2000 was de praktijk strafbaar als “het toebrengen van opzettelijke slagen en verwondingen”. Nu is genitale verminking van meisjes en vrouwen expliciet en zwaar strafbaar op grond van artikel 409 van het Strafwetboek, gewijzigd in artikel 29 van de Wet van 28 november 2000 betreffende de strafrechtelijke bescherming van minderjarigen (B.S. 17.3.2001).

De wettekst :

§ 1. Hij die eender welke vorm van verminking van de genitalieën van een persoon van het vrouwelijk geslacht uitvoert, vergemakkelijkt of bevordert, met of zonder haar toestemming, wordt gestraft met gevangenisstraf van drie jaar tot vijf jaar. De poging wordt gestraft met gevangenisstraf van acht dagen tot een jaar.

 

§ 2. Indien de verminking uitgevoerd wordt op een minderjarige of met een winstoogmerk, is de straf opsluiting van vijf jaar tot zeven jaar.

 

§ 3. Indien de verminking een ongeneeslijk lijkende ziekte of een blijvende arbeidsongeschiktheid heeft veroorzaakt, is de straf opsluiting van vijf jaar tot tien jaar.

 

§ 4. Wanneer de verminking zonder het oogmerk om te doden, toch de dood ten gevolge heeft, is de straf opsluiting van tien jaar tot vijftien jaar.

 

§ 5. Is de in § 1 bedoelde verminking op een minderjarige of een persoon die uit hoofde van zijn lichaams- of geestestoestand niet bij machte is om in zijn onderhoud te voorzien, uitgevoerd door zijn vader, moeder of andere bloedverwanten in de opgaande lijn, of door enige andere persoon die gezag heeft over de minderjarige of de onbekwame, of door een persoon die hen onder zijn bewaring heeft, of door een persoon die occasioneel of gewoonlijk samenwoont met het slachtoffer, dan wordt het minimum van de bij de §§ 1 tot 4 bepaalde straffen verdubbeld in geval van gevangenisstraf en met twee jaar verhoogd in geval van opsluiting.

De wet spreekt over “eender welke vorm van verminking van de genitaliën”. Een preciezere omschrijving zou het toepassingsgebied beperken, wat de wetgever heeft willen vermijden. Er wordt geen onderscheid gemaakt tussen de verschillende gradaties van verminking. Het is de rechter die oordeelt over de ernst en de strafmaat. Wel zegt de wet uitdrukkelijk dat het moet gaan om “verminking van de genitaliën van een persoon van het vrouwelijk geslacht”.  Erge vormen van besnijdenis bij jongens kunnen bestraft worden op grond van opzettelijke slagen en verwondingen.

Naast het ruime toepassingsgebied voorziet de wet in een ruime verjaringstermijn : het misdrijf verjaart ten vroegste tien jaar na haar meerderjarigheid.

Artikel 21bis van het Wetboek van Strafvordering :

“In de gevallen bedoeld in de artikelen (…) 409 en (…) van het Strafwetboek, begint de verjaringstermijn van de strafvordering pas te lopen vanaf de dag waarop het slachtoffer de leeftijd van achttien jaar bereikt. In geval van correctionalisering van een misdaad bedoeld in het vorige lid, blijft de verjaringstermijn van de strafvordering, die welke is bepaald voor een misdaad.”

Tot slot heeft de wet voor minderjarigen een uitzondering gemaakt op het territorialiteitsbeginsel. Volgens dat beginsel is de strafwet alleen van toepassing op misdrijven gepleegd in België, ongeacht de nationaliteit van de dader. Die uitzondering  dient om de kinderen te beschermen die in België wonen maar tijdens een vakantie in het land van herkomst worden besneden.

Artikel 10ter van het Wetboek van Strafvordering :

“Eenieder kan in België vervolgd worden wanneer hij zich buiten het grondgebied van het Rijk schuldig maakt aan : (…) 2° een van de misdrijven bepaald in de artikelen 372 tot 377 en 409, van hetzelfde Wetboek (Strafwetboek), indien het feit werd gepleegd op een minderjarige;”.

Hoewel vrouwelijke genitale verminking bestraft kan worden als "opzettelijke slagen en verwondingen" heeft de specifieke wet een symbolische functie, met als doel “dat de betrokkenen afzien van die praktijken en dus vooral dat er zich een mentaliteitswijziging voordoet bij de betrokken personen en staten”.

On line lezen:

Parlementaire stukken Senaart 1999-2000, nr. 2-280/5, 103

Vrouwenbesnijdenis en recht , K. Meerschaut en A. Backs, Afrika-Vereniging Universiteit Gent

Advies nr 18 van de Raad Gelijke Kansen van 13 juni 1997, betreffende de genitale verminking - pdf, Raad van de Gelijke Kansen voor Mannen en Vrouwen (1997)

naar boven

Hulpverlening

Knelpunten

Vrouwelijke genitale verminking speelt in veel culturen een grote rol in de man-vrouwrelatie.  De sociale druk om aan de diepgewortelde tradities te voldoen is groot, en inmenging van buiten de eigen gemeenschap wordt niet zomaar geduld. Het is ook bijzonder moeilijk om effectief te vervolgen. De seksuele verminking gebeurt vaak clandestien.

Er zijn maatregelen nodig voor de bescherming van meisjes die het risico lopen op de verminking. Artsen, onderwijzers, sociale werkers die mogelijk in contact komen met slachtoffers of meisjes die het risico lopen te worden besneden moeten in de strijd tegen genitale verminking betrokken worden.

Een mentaliteitswijziging bij migrantengemeenschappen is niet vanzelfsprekend, en zal niet tot stand komen door de loutere strafbaarstelling van de praktijk. Educatie en preventieprogramma's mogen niet alleen focussen op de vrouwen maar ze moeten ook religieuze leiders en mannen betrekken bij de zaak. 

Educatie en preventie

Diverse ngo’s en basisorganisaties werken aan de preventie van vrouwelijke genitale verminking samen met de Afrikaanse gemeenschappen. Zij informeren een zo breed mogelijk publiek, geven training aan medisch personeel, ontwikkelen educatief materiaal, organiseren sensibiliseringscampagnes voor diverse doelgroepen, ook religieuze leiders en mannen, ze lobbyen om genitale verminking op de politieke agenda te zetten, enz. Sommige van die ngo’s ontwikkelen ook activiteiten in Afrika zelf.

naar boven

Asielrecht

Het Commissariaat-Generaal van de Vluchtelingen en Staatlozen houdt op dit moment rekening met genderspecifieke asielaanvragen. Een gendergerelatieerd motief tot de erkenning van de vluchtelingenstatus van vrouwen is bijvoorbeeld genitale verminking. Het CGVS organiseerde ook opleidingen en sensibiliseringsdagen over genitale verminking van vrouwen en over de manier waarop die vrouwen moeten worden verhoord.

Acties van de civiele maatschappij

GAMS, de Groepering van mannen en vrouwen in Afrika en Europa voor de Uitbanning van Vrouwelijke Genitale Verminking GAMS stelde een reeks aanbevelingen - pdf op tijdens het colloquium van Jammu in november 2003. Deze aanbevelingen zijn gericht aan politici en beleidsmakers op lokaal, nationaal en internationaal niveau.

In België bestaan een aantal organisaties tegen vrouwelijke genitale verminking :

G.A.M.S/Groupement d’hommes et de femmes pour l’Abolition des Mutilations Sexuelles féminines (Belgische afdeling) website: www.gams.be
e-mail : This e-mail address is being protected from spam bots, you need JavaScript enabled to view it

I.C.R.H /International Centre for Reproductive Health
website: www.icrh.org
e-mail : This e-mail address is being protected from spam bots, you need JavaScript enabled to view it

Respect-ev/ Respect Everyone Everywhere
website: www.respect-ev.org

Euronet FMG
website: www.euronet-fgm.org

Amnesty Vlaanderen
Kerkstraat 156  -  2060 Antwerpen
Tel.: 03 271 16 16 - Fax: 03 235 78 12
website: www.amnesty.be
e-mail: This e-mail address is being protected from spam bots, you need JavaScript enabled to view it
  

Gezondheidszorg

Veel westerse artsen zijn niet goed vertrouwd met de praktijk van vrouwelijke genitale verminking. Dat leidt tot onaangepaste medische handelingen en het verhoogt de drempel voor de slachtoffers om medische hulp te zoeken. Er moeten opleidingen komen voor de gezondheidszorg. De persoonlijke gevoelens en emoties van het personeel in de gezondheidszorg spelen ook een belangrijke rol: machteloosheid omdat de verminkingen zo goed als onomkeerbaar zijn, of woede omdat het wegsnijden van de vrouwelijke genitaliën in het Westen onaanvaardbaar is.

Er zijn niettemin al een aantal initiatieven genomen in de gezondheidszorg:

• er bestaan medisch-technische instructies aan artsen en vroedvrouwen, zoals de procedure bij een bevalling van een geïnfibuleerde vrouw. Lees: Technisch advies voor gezondheidspersoneel in België. Vrouwelijke genitale verminking (vrouwenbesnijdenis). Handleiding bij de bevalling. Richard F, Daniel D, Ostyn B et al. (2000).  

• er zijn gedragscodes voor medisch personeel ontwikkeld door beroepsorganisaties, zoals het Standpunt van de Nederlandse Organisatie van Gynaecologen en Obstetrici. Die gaan een stapje verder dan de technische adviezen: ze verschaffen ook inzichten over de legale en ethische aspecten, bijvoorbeeld over opheffing van het beroepsgeheim;

• er zijn een beperkt aantal gespecialiseerde klinieken in Europa, bijvoorbeeld in Engeland waar “African Well Women Clinics’ werden opgericht (Guy’s and St Thomas’s in London sinds 1995). Die verstrekken aangepaste medische zorg, ondersteuning, informatie, advies en counseling aan vrouwen en hun partners; en ze organiseren opleidingen voor de gezondheidszorg. In Australië is er het Royal Women's Hospital dat technische instructies voor gynaekologen publiceert op de website.

On line lezen:

Global strategy to stop health-care providers from performing female genital mutilation - pdf , UNFPA, UNHCR, UNICEF, UNIFEM, WHO, FIGO, ICN, MWIA, WCPA, WMA. - Published by WHO, 2010.

Vrouwenrechten: basisteksten en juridisch kader - pdf , RoSa Factsheet nr. 55, augustus 2007

Health care in Europe for women with genital mutilation - pdf , Els Leye (e.a.). -  Health Care for Women International 2006; 27(4):362-78

Strategieën ter voorkoming van besnijdenis bij meisjes: inventarisatie en aanbvelingen - pdf, Anke Van der Kwaak (e.a.).  - 's-Gravenhage : Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, 2003.

Vrouwenbesnijdenis en Jeugdgezondheidszorg - pdf , Marjolein Zwaan, 2004. 

Thema "genitale verminking" in de RoSa-bibliotheek

Aanraders uit de RoSa bibliotheek:

• La Coupure. L'excision ou les identités douloureuses / Christine Bellas Cabane. - Prijs : La Dispute, 2009. - (RoSa exemplaarnummer Cn/0008)

• Female circumcision and the politics of knowledge: African women in imperialist discourses / ed. Obioma Nnaemeka. - Westport : Praeger,  2005. - (RoSa exemplaarnummer Cn/0003 )

• Strategieën ter voorkoming van besnijdenis bij meisjes: inventarisatie en aanbevelingen / Anke Van der Kwaak (e.a.). - 's-Gravenhage : Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, 2003. - (RoSa exemplaarnummer P11/0199)

• Seksuele en reproductieve rechten & gender: waar staan we? / coörd. Sabine Kakunga ; Commissie Vrouwen en Ontwikkeling. - Brussel : Commissie Vrouwen en Ontwikkeling, 2008. – (RoSa exemplaarnummer Bc/0006-2)
  

Zoeken over "genitale verminking" in de online catalogus van de RoSa bibliotheek

Nog meer relevante publicaties over genitale verminking kun je gratis ontlenen in de RoSa bibliotheek. De online catalogus kan je online doorzoeken. De volgende trefwoorden zijn alvast relevant:

• genitale verminking
• internationaal recht
• medisch
• verloskunde
• meisjes
• standpunten
• mensenrechten 

Combineer het trefwoord genitale verminking ook eens met

• sociobiologie
• vluchtelingen
• wetgeving
• gezondheidszorg
• hulpverlening
• medische ingrepen
• verminkingen
• gynaecologie
• gezondheid
• Afrika

Bronnen

Dit dossier "Genitale Verminking van Vrouwen" is onder andere gebaseerd op artikels van:

Els Leye, wetenschappelijk medewerker International Centre for Reproductive Health
www.icrh.org - This e-mail address is being protected from spam bots, you need JavaScript enabled to view it - "Vrouwelijke genitale verminking in Europa - pdf " -  in  Uitgelezen - jg. 12, nr. 4, 2006. 

Sylvia Sroka, als advocaat verbonden aan de Brusselse balie. - "Genitale verminking - pdf "  .-  in de RoSa rubriek Actueel in de wet. 

Bronvermelding afbeeldingen

• Eliminating Female Genital Mutilation: http://who.int/reproductive-health/publications/fgm/fgm_statement_2008.pdf
• Campagnelogo G.A.M.S België: http://www.gams.be/

 naar boven