Skin (Skunk Anansie) (1967)

Deborah Anne " Skin" Dyer is een van de leading ladies van de Britse rock. Toen ze begin jaren negentig bekend werd met haar band Skunk Anansie, stak ze fel af tegen de britpop trend, die blank en mannelijk was. Skin typeerde haar muziek daarom als "clit-rock", een vrouwelijk tegengif voor een macho muziekwereld. De muziekpers zag haar als toonbeeld van "black feminist rage" in een stevig rockjasje. Met haar kale hoofd en assertieve stijl werd ze in geen tijd een veel gefotografeerd icoon en met haar sterke groep en haar volumineuze stem als een orkaan, ongewoon energiek, verkocht ze massaal veel platen. Ze sierde de hitlijsten wereldwijd met singles als Weak, Charity, Brazen en Charlie Big Potato.

In 2001 gingen de leden van Skunk Anansie elk hun eigen weg wegens uitgedoofde motivatie. Skin besloot het alleen te proberen, bracht twee platen solo uit en leende haar stem voor diverse artiesten. Het succes was echter nooit zo groot als tijdens de Skunk Anansie-dagen en de groep besloot in 2009 samen een tweede leven te beginnen. Skunk Anansie bleek niet aan populariteit te hebben ingeboet want hun eerste reünieconcerten waren reeds na vijf minuten uitverkocht.

Skin is naast zangeres ook een gerenommeerde deejay en een liefdadigheidsactiviste. Ze schaart zich actief achter goede doelen die vaak met vrouwenrechten te maken hebben, zoals campagnes tegen genitale mutilatie. Voor haar is het een basisrecht voor vrouwen van alle culturen om vrij hun seksualiteit te kunnen beleven en over zichzelf te kunnen beslissen.
Daarnaast is ze met haar sterke uitstraling een muze voor fotografen en modeontwerpers. Skin in 1995 over haar imago: “I’m not up there trying to be a babe. I’m sexual but not in a girly, wimpy way. Our music has attitude, it’s in yer face, so I have my own parameters,” (Skinmusic.net)

Ook al wordt haar biseksualiteit vaak vernoemd in de media, zelf laat Skin weinig over haar privéleven los. Ze maakt er geen geheim van dat ze vooral op vrouwen valt, maar vindt het verder niet belangrijk. "Yes I happen to be female and black and bisexual and these are things that are part of me, but they don’t tell the whole picture, it’s too limiting to put people in boxes like that." (Skin in Great LezBritain, 2010) Toch blijkt Skin een inspirerend rolmodel voor lesbiennes, misschien net omdat ze van haar geaardheid geen punt maakt.

Meer over Skin?

Bekijk haar website

Lees een interview met Skin in DIVA magazine

In de RoSa-bibliotheek vind je interessante boeken over lesbische vrouwen in de muziekwereld: De verlangenmachine: vrouwen in de popmuziek (GIV2a/0335), Sexing the Groove: popular music and gender (GIV2a/0225) en Electric ladyland: women and rock culture (GIV2m/0083).

De RoSa-catalogus kan ook doorzocht worden met de trefwoorden beeldvorming, vrouwbeelden, populaire cultuur, popmuziek, zangeressen, holebi. 

terug naar intro